Projektuję 🪄 i robię 👷‍♂️ sztukę:
kubamaria@mazurkiewicz.work
669 269 930

Ta droga była bez końca

2025

Wystawa Ta droga była bez końca. O Stanisławie Staszewskim, poświęcona architektowi, pieśniarzowi i artyście, znanemu szczególnie jako Tata Kazika, została otwarta pod koniec 2025 roku w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza. Kuratorowali ją trzej badacze życia i twórczości Staszewskiego: Krzysztof Gajda, Maciej Kubiak i Przemysław Lembicz. Wspierałem ich opracowując aranżację ekspozycji, typografię i dwa liternicze neony.

Biały pochyły napis „Marabud” na jednolitym czarnym tle.
Papierowy szablon neonu „Marabud” przyklejony taśmą do ściany podczas montażu wystawy.

Widok na salę z dużym zdjęciem Staszewskiego grającego na trąbce, czerwonym neonem i wiszącymi grafikami.
Szerokie ujęcie sali z szachownicą na podłodze, czerwonym neonem „Marabud” i zdjęciem żony artysty przy samochodzie.

Wystawę podzielono na rozdziały: płocki i paryski. Charakter neonów nawiązuje do świetlnych szyldów z epoki. Odnoszą się do knajp, w których tworzył i występował Staszewski. W Marabudzie bywał w czasie, gdy pełnił funkcję naczelnego architekta Płocka, w Le Ravaillac po emigracji do Francji.

Świecący biały neon z napisem „Le Ravaillac” zamontowany na białej ścianie galerii.
Biały, dekoracyjny napis „Le Ravaillac” na czarnym tle.
Trówymiarowy model wystawy.
Trówymiarowy model wystawy.

Główna sala wystawowa z łukowym sklepieniem, szklanymi gablotami i tablicami wprowadzającymi.

Na wystawie zebrane zostały dokumenty, prywatne fotografie i przedmioty, korespondencja, rękopisy, rysunki i nagrania pieśni. Artefakty przybliżają zwiedzającym sztukę i los Staszewskiego.

Artystyczne zbliżenie na czarno-biały portret żony artysty w naszyjniku, widziany przez rozmyte elementy ekspozycji.
Wisząca czarna rama z kolekcją pocztówek z ptakami i starymi samochodami na tle historycznych fotografii.
Ściana ekspozycyjna z tekstem kuratorskim i wierszem „Baranek”.
Gitara akustyczna i małe pianino wystawione na tle wielkoformatowej fototapety z wieżą Eiffla.

Warstwy typograficzna i kolorystyczna nawiązują wprost do poezji bohatera wystawy, w której często pojawiały się kolory złoty i czarny. Złote litery na czarnych aplach to krój Nocturne Serif projektu Mateusza Machalskiego, którego kształt bazuje na rytej w kamieniu rzymskiej antykwie.